SC Preussen? MÜNSTER! Bitte? DANKE!

Na een avondje kermis op vrijdag  en Schindlers Liste op zaterdag (de in het Duits gedubde versie, jawel, zodat de nazi’s deze keer écht Duits praatten – net als de Poolse joden trouwens, een mens kan niet alles hebben), was het zondag tijd om het testosterongehalte van het weekend kordaat de hoogte in te jagen, door ons onder het Duitse volk te mengen, en te genieten van een goede oude voetbalmatch. En niet zomaar eentje: er stond een heuse derby op het programma: lokale helden SC Preussen 06 E.V. Münster tegen de even gehate als gevreesde buren van Rot-Weiss Essen. Een beetje de lokale FC Eendracht tegen Ramsdonk dus.

Eén ding moge meteen duidelijk zijn: er zijn veel meer Duitsers dan dat er Belgen zijn, dus ook veel meer volk om naar de voetbal te komen kijken. Gevolg is dat een schamel ploegje als Münster, dat in het Duitse equivalent van 4e klasse speelt, toch een stadion voor 15 000 man heeft staan. Nu lijkt dat de Münsteraner zelf verder weinig te kunnen schelen, want dat is een bende successupporters van jewelste. Met andere woorden: door de band genomen komt er naar het schijnt geen kat opdagen naar de wedstrijden – wat ook bleek tijdens deze match, met een honderdtal die-hards die alle liedjes meejoelden, en 9000 anderen die zich vooral stonden te ergeren aan de miezerregen en het feit dat tegen de rust al bij elk hotdogkraam alle broodjes op waren. Amateurvoetbal in hart en nieren dus.

Soit, één keer per jaar trekt elke Münsteraar zijn joggingbroek aan, zet zijn klak wat hoger op zijn kop, zoekt zich het eerste het beste groene sjaaltje, en trekt richting Preussen Stadion, om die Adlerträger aan te moedigen. Niet omdat voetbal zo leuk zou zijn, maar omdat iedereen nu eenmaal graag met zijn buren lacht. En wijle mee! En omdat je het dan maar meteen goed kan doen, stelden we ons heel moedig op in de Münsterse spionkop, oog in oog met de harde kern van Rot-Weiss. Al blijft 4e klasse natuurlijk 4e klasse, en is een spionkop daar ook maar een gezapige mengelmoes van 12-jarigen-met-een-grote-bek, 72-jarigen-die-het-allemaal-al-eens-meegemaakt-hebben en 22-jarigen-die-het-ook-allemaal-niet-zo-goed-weten. Afin, hetzelfde slag dat we vrijdag al op de kermis konden gadeslaan ter hoogte van de botsauto’s dus.

Al moet gezegd: de security had haar voorzorgen genomen. Telkens één van ons (ons ja!) een corner moest nemen in de buurt van de Essense hooligans, werd die afgescherm door een tweetal paraplu’s, teneinde zware aanslagen met bekertjes en restjes Bratwurst te vermijden. Ik weet niet welke ingenieuze systemen daar doorgaans voor bestaan in het profvoetbal, maar het moet gezegd dat er geen enkele zwaargewonde gevallen is.

En wat belangrijker is: Münster heeft Essen zwaar afgetroefd. 3 tegen 1, zonder problemen. Wat dat verder zou moeten betekenen, weet ik ook niet, maar de eer van mijn tijdelijke Heimat is dan toch verdedigd geweest, en dat is wat telt.

Enkele foto’s! De eerste is na hun derde doelpunt. Wij stonden een paar meter buiten beeld, maar de jongen in het rood is Spanjaard Juan, die bij elke goal door het dolle heen het hek bestormde om mee te juichen . Zo prijkt hij nu, zij het dan in het klein, op de site van de club.

Juan en de Münsterse spionkop

En dit was de Erasmus-supportersdelegatie (met uitzondering van Ivo, die de foto nam):

vlnr: Juan uit Spanje, ik, Przemek uit Polen, Rafael uit Spanje, Florian uit Italië-maar-eigenlijk-is-hij-Duitser, Christoph uit Frankrijk

Hi-Ha-Hochschule

Na de opwarmertjes van vorige week zijn de lessen deze week echtig en techtig begonnen. Voorlopig houden wij Belgen ons nog een beetje op de achtergrond, om te zien hoe het hier allemaal werkt. Bovendien zijn de Duitsers op zich sowieso al behoorlijk overrompelend in hun discussiedrang. Het blijft allemaal een beetje wennen: langs de ene kant kijkt niemand ervan op als je er halverwege een seminarie de brui aan geeft, en langs de andere kant blijven een hoop hardnekkige zielen dapper debbateren tot de prof het, lang na het eigenlijke einde van de les, welletjes vindt. Resultaat is dat je je als student veel zelfstandiger voelt, en ook veel sneller het gevoel hebt dat je echt wat bijdraagt aan de lessen. Maar zoals gezegd, voor mij blijft dat voorlopig nog puur hypothetisch .

Dat het niet altijd bittere ernst moet zijn, bewijst het enige taalvaardigheidsvak dat we hier hebben. In België het enige vak waar ik een enorme hekel aan heb, wegens totaal oninteressant en slecht begeleid – reden genoeg om ook hier met flinke tegenzin aan het vak “Rederethorik” te beginnen. Maar wat een pret, wat een lol! Werd de eerste les nog vooral gevuld door het kennismakingsspelletje “stel de persoon naast jou voor”, de tweede les zat stampvol activiteiten waarvan het nut niet altijd duidelijk was, maar die je in elk geval even doen vergeten dat je aan een serieuze universiteit studeert:

Begonnen werd met een “Energizer”, om “los te komen”. Die Energizer bleek volgende chiroklassieker te zijn: iedereen op een stoel in een kring, één iemand in het midden, en die moet dan roepen wie er van plaats moet wisselen (bv. “Alle mit schwarzen Hosen müssen Plätze wechseln”). Wie geen plaats vond, moest in het midden gaan staan. Hihi hoho!

Daarna  was het tijd voor blind communiceren, met het spelletje “Tangram”: twee personen staan rug tegen rug; de ene heeft een tekening van een figuur, de andere moet aan de hand van aanwijzingen proberen die figuur te maken met wat houten driehoekjes en vierkantjes. Meteen het moment voor Olivia en ik om ons efficiënt Duits communicatievermogen eens te testen – en het is nog gelukt ook! Zij het dan aan het tergend traag tempo, waardoor onze groep alsnog laatst eindigde. Want ah ja, geen spelletje zonder dat er ook punten geteld worden.

Vervolgens: lichaamstaal – het eerste dat iet of wat met Rederethorik te maken had. Maar het moest leutig blijven, dus: in een kringetje hebben we vijf minuten met onze voeten op de grond staan stampen, waarna we, heus waar, moesten proberen onze buur uit evenwicht te brengen.

De les was toen al in de helft, dus dacht ik dat de juf toen haar fluitje zou bovenhalen en ons allemaal op een lekstok zou trakteren, maar niks daarvan, meteen naar de volgende opdracht: oogcontact leggen. Met twee moesten we voor de groep staan, en één zin (ieder de helft) declameren, daarbij het publiek indringend aankijkend. Mijn buur, zo wist ik ondertussen al, is een stevige Schalke-fan, wat resulteerde in volgend retorisch pareltje: (Hij:)”Die wunderschöne Mannschaft FC Schalke 04…”(Ik:)”…wird heute Abend sensationell hochgewinnen gegen Paris Saint Germain”. Voetbalfans, knoop er maar eens een touw aan vast. Maar we oogsten wél luid gelach en applaus, nou!

Maar uiteindelijk moest er zowaar ook serieus gewerkt worden! Als voorbereiding op volgende week, als we onze eerste korte voordracht moeten houden, kregen we nu een paar minuten om wat na te denken over het thema: “Die größte Erfindung der Menschheit” – nét dezelfde opdracht die we 2 jaar geleden in onze allereerste week Duitse Taalvaardigheid kregen. Met andere woorden: het ziet er sterk naar uit dat dit vak wekelijks garant zal staan voor 2 uurtjes ongedwongen leute.

(Het meest hilarische van de dag kwam overigens pas de dag erna, toen de docent van ons Literaturvak in alle ernst meedeelde dat de deadline voor onze paper “irgendwo innerhalb von den nächsten 3 Jahren” was, omdat hij zo lang nog aan de universiteit zou lesgeven. Knettergek, die Duitsers!)

De eerste schoolweek!

Voor al wie vindt dat Jonah ondertussen wel genoeg de vrijblijvende toerist heeft uitgehangen: helaas pindakaas, dat blijft voorlopig mooi zo. Terrasjes (gisteren nog!), uitstapjes (morgen!), nieuwe mensen en dingen (om de 10 minuten): het internationalisme blijft dapper aanhouden. Maar! Tussendoor is, stiekem, iet of wat schuchter maar niettemin onherroepelijk, het Wintersemester hier begonnen. Maandagochtend stond me voor het eerst sinds eind mei nog eens een les te wachten, voorwaar. Er zouden er later op de week nog 5 volgen. Een overzichtje.

Kognitive Linguistik was de eerste Vorlesung (hoorcollege). De inhoudelijke details zal ik jullie besparen, laten we het over de Professorin hebben. Profiel: een stuk in de 70, anderhalve meter groot, graatmager, leren vestje en laarzen, een piepklein hoofd dat nog kleiner lijkt door de gigantische dot vuilgrijs haar die erachter opdoemt, en een gi-gan-tische bril, die naast haar ogen ook het grootste deel van haar roodbepoederde wangen en strakgespannen voorhoofd bedekt. Het hilarische neveneffect van die bril is dan nog dat alles wat erachter zit door de sterkte van de glazen een stuk smaller lijkt dan de rest van het gezicht. Een foto zou deze beschrijving compleet en overduidelijk moeten maken, maar mijn zoektocht heeft voorlopig nog geen succes. Ter compensatie een beeldende metafoor: denk iets in de richting van de gezamenlijke grootmoeder van Harry Potter en Sid Viscious. Of zo. Ah ja, en ze heeft een baard. Niet zomaar wat haartjes, maar al eerder het soort waar je nadenkend door kan strijken als je nadenkt over een toverspreuk.

Dolle pret dus het eerste uur. Maar daarna volgde het bijhorende Seminarie, van hetzelfde punk-kruidenvrouwtje. Daar hadden we niet van terug. Duidelijk mijn petje te boven. Namen, begrippen en theorieën waar ik maar een vage notie van had, vlogen me om de oren. Meteen na de les ben ik dan maar in de studiegids van de UGent gedoken, op zoek naar een alternatief volgend semester. Exit seminarie, en meteen mijn lesrooster met 25% ingekort. Win-win!

De namiddag was weggelegd voor Linguistik des Wortes. Een pak begrijpelijker, en meteen ook een eerste kennismaking met de legendarische Erasmus-betutteling: een presentatie geven, uiteraard, maar enkel met behulp van een Duitse medestudent! En een paper schrijven moet iedereen, maar om het de erasmussers niet te moeilijk te maken, zijn 5 pagina’s al lang goed! Op het beledigende af, maar ik hou me sterk, en draag mijn lot. 5 pagina’s zullen het worden!

En toen was het alweer weekend. Dinsdagavond de karaoke, die voldeed aan al mijn verwachtingen:er was een café bij waarin je nauwelijks wat van de muziek hoorde, en het was warm genoeg om nog verder weg op het terras te gaan zitten). Wat niet wil zeggen dat ik de anderen hun zangplezier niet gunde, natuurlijk. Sommige cliché’s zijn trots op zichzelf, en daar ga ik niet tegen in.

Donderdag, tweede lesdag. Tijd om het eens over de Eigenartigkeit van de Duitse student te hebben. Die is ten eerste oud. In Gent wek ik met mijn 23 al eens verbazing, hier is dat zowat het gemiddelde – en dus bij lange niet het oudste. Toen de klas tijdens de les Rederhetorik te horen kreeg dat mijn Gentse Kollegin Olivia 19 is, klonk er meteen verbaasd geroezemoes. Op 19 maken ze hier normaal hun Abitur, de afsluiting van hun middelbaar, en lang niet iedereen gaat meteen daarna studeren. Ten tweede: de Duitse student is mondig. Dat gaat van een luid hallo als je de klas binnenkomt – hoewel je niemand kent – over de hele tijd mopjes maken tegen de docent – ook al heb je daar nog nooit les van gehad – tot en met het eisen dat de Leistungen voor een vak (wat je moet doen om punten te krijgen: examen, paper, enz.) aangepast worden omdat ze zo toch al werk genoeg hebben. Dat laatste heeft gedeeltelijk te maken met het feit dat de onderwijshervorming in Duitsland een grote ramp is, en overal 4-5 studiesystemen samen zitten. De proffen zijn dan ook vaak behoorlijk meegaand in hun geklaag. Wij erasmussers zitten daar maar wat bij, voor ons worden sowieso alle regels aan de kant geschoven om het ons naar de zin te maken .

Soit, de 3 lessen die dag waren enorm interessant, dus op schoolvlak zit alles hier snor. Tijdens de laatste les nog een geweldige illustratie gekregen van wat een Vorlesung nu net is: een prof die, in een reusachtig maar aardedonker auditorium (we waren met 8, goed verspreid, en ik kon mijn buren in de verte nog nét ontwaren) zijn cursus voorleest, terwijl diezelfde tekst (een compleet van de pot gerukte betekenistheorie) achter hem geprojecteerd wordt. Zo absurd dat het zo in de Vooruit kan als performancespektakel.

En weer weekend! Niet bij te houden, zo snel dat die elkaar hier opvolgen. En om het cliché te ontkrachten dat Erasmus gelijk staat aan eindeloze decadentie: gisterenavond hebben we Tatort gekeken, en morgen gaan we op daguitstap naar Osnabrück – voor zover ik kan oordelen een beetje het Mechelen van de regio. Omdat iedereen, zo nu en dan, eens 70 jaar mag zijn. Al hoeven we daarom niet noodzakelijk allemáál op Sid Viscious te lijken, dat spreekt.

Bis Bald!

Münster, ein update

Naar het schijnt bloeden de meeste erasmusblogs na de eerste weken dood. Heb ik van horen zeggen. Het was mijn vaste voornemen om dat niet te laten gebeuren, maar ondanks alle goede bedoelingen, lijkt mijn blog sinds twee weken toch in een tamelijk comateuze toestand beland te zijn. Hoekomtda?

Wel, zoals dat komt: Omdat na de eerste, rustige, gezapige weken van op mijn gemakje ontdekken en leren kennen, de erasmusdrukte met ongenadige hevigheid heeft toegeslagen. Sinds begin oktober staat er een enorm enthousiast team van organisatoren en tutoren voor ons klaar om ervoor te zorgen dat er geen dag voorbij gaat zonder dat we er onze handen vol aan hebben. Een kennismakingsavond, een kroegentocht, een stadsrondleiding, de wekelijkse Stammtisch (stop zo veel mogelijk erasmussers in een café en voer ze goedkope drank, een sinds eeuwen beproefd concept), volgende week nog een fuif en natuurlijk: de moeder, vader én zatte nonkel van alle erasmusactiviteiten – een karaokeavond! Mijn deelname aan dat zangvertier houd ik voorlopig, ondanks de beloftes van gratis aanmoedigende schnaps, wijselijk nog even in beraad.

Tel daarbij ook nog eens de dagelijkse, tijdsopslorpende maar helaas verder heel nutteloze Sprachkurs, en de dagen krijgen vleugels. De weinige lege avonden vul ik dan ook graag met wat nutteloos TV kijken, en ziedaar dus de oorzaak van de grote leegte in mijn prille blogcarrière. Maar ik laat het me welgevallen, en de levens vallen hier langzaam in een of andere plooi. Nu met de tweede lichting erasmusstudenten ook al diegenen zijn aangekomen die ook echt degelijk Duits kunnen, en ook de rest van de Belgische (en miniscule Nederlandse) delegatie Münster gevonden heeft, zijn de café-, mensa- en terrasbezoekjes (zolang dat laatste nog gaat) stevig de hoogte in gegaan. Vriendengroepjes worden gevormd, vage plannen gesmeed en lessenroosters raken eindelijk helemaal ingevuld. Want maandag is ook onze vakantie dan toch voorbij. Met 4 seminaries (elk met een paper en een presentatie) wordt het waarschijnlijk behoorlijk zwoegen, maar we hebben er zowaar zin in.

Oh, en ik was het zelf al bijna vergeten, maar: na de halfbakken trip naar München twee weken geleden, kreeg ik vorig weekend het aanbod in de schoot geworpen om nóg eens te gaan, deze keer op een iets professionelere manier: met de bus, en voor een volledige dag. Na een nachtje bus waren we ‘s ochtends om 8u al op post, samen met nog een paar tienduizend anderen. Het is een heel bevreemdend zicht om zo vroeg op de dag al duizenden Duitsers in Lederhosen aan lange tafels grote pullen bier te zien hijsen (en nog bevreemdender om de diensters een hele dag constant met 7-8 van die glazen van elk rond de 2 kilo te zien rondhollen (hóllen ja). Maar het is vooral, omdat je aan zulke grote tafels zit, een constant kennismaken, gezellig praten met al wie maar naast jou komt zitten, en samen proberen het einde van de dag te halen. Een paar uurtjes wandelen door de indrukwekkende Münchense binnenstad zorgde gelukkig voor de broodnodige onderbreking, waardoor we tegen twaalven ‘s avonds heelhuids en doodop een dutje konden gaan doen in de bus naar huis. Als afsluiting van deze update: twee sfeerfoto’s!

Een blik op de Augustiner Brau Zelt, de grootste en populairste tent van de Oktoberfesten.

Een Duitser aan onze tafel, rond 12 uur

Overigens mijn excuses voor het grote gebrek aan foto’s. Ik probeer in ware Stijn Beukelaersstijl voor elke camera te springen die ik tegenkom, maar het is helaas nooit de mijne. Ik zal dus eens een grote inzamelactie moeten houden bij de anderen hier om alle foto’s waarop mijn portretrecht rust op te vorderen.

En wijle weer weg. Tot in den draai!

(Oei, het plaatsen van de foto’s lukt blijkbaar niet zoals het zou moeten lukken. Tot nader order moeten jullie het maar doen met de vervormde versie.)