Zauberer, Fee oder fliegender Besen

Lang, lang geleden, toen de dieren in Münster nog konden spreken en toen ik nog een groentje was in Münster dat met moeite zijn eigen huisnummer kon onthouden, hadden Frank en Lars al voorgesteld om eens een WG-Party (lees: kotfeestje) te houden. We waren het met z’n allen erover eens dat dat sowieso eens moest gebeuren, maar omdat Simona toen nog in Zwitserland zat, werd het plan op de lange baan geschoven. Ondertussen echter is Simona al lang en breed (niet letterlijk te nemen, ze is misschien nét een meter zestig hoog) terug in de Coerdestrasse, en meer nog: ze verjaarde begin november! Een ideaal excuus om onze WG-deuren open te stellen voor al wie ons lief is (afin, al wie ons lief is en geen 400 km van hier woont).

Datum vastgelegd op 7 november, maar daarmee is de kous voor Duitsers geenszins af. Een week eerder had ik op een andere WG-party al een voorsmaakje gekregen. Ten eerste zijn zowat alle kotfeestjes hier Motto-Partys, oftewel verkleedfeestjes. Toen was het Motto ‘Gipsy statt Geister’ (als protest tegen de tientallen cliché halloweenfeestjes ), wij gingen voor ‘Zauberer, Fee oder fliegender Besen’, oftewel: sprookjes! Lars en Frank waren eerst maar matig enthousiast, maar uiteindelijk zijn we er toch allen enthousiast voor gegaan. Net als de meeste van onze bezoekers trouwens – enkel voor de erasmussers was dat uiteraard wat moeilijker, maar zelfs daar werd soms moeite gedaan:

Silke als fee (met de pinguïn die ze overal mee naartoe neemt )

Simona als heks

Vrienden van Flo (Simona's lief) in mijn kamer. Roodkapje en de dwerg waren ongetwijfeld het grappigste koppel van de avond .

En omdat ik als medegastheer er natuurlijk ook niet onderuit kon, heb ik me vrijdagavond vlak voor het feestje begon ook nog snel wat bij elkaar gezocht, en tadaaa:

(Wat mijn kamer betreft trouwens: Nadines decoratieve accessoires hebben de hele avond voor hilariteit gezorgd, en iedereen was altijd erg opgelucht te horen dat ik hier niet permanent woon, en dus ook niets te zeggen heb over de inrichting, die zoals al gezegd érg meisjesachtig is. Topattractie waren de lichtgevende sterren op mijn plafond. Elke 10 minuten was er wel iemand die absoluut even de deur dicht en het licht uit moest doen, om nieuw toegekomen gasten mijn plastieken sterrenhemel te tonen. Sommigen hadden ook wel een beetje medelijden met me )

Uniek was ik niet, want er waren dus nog 2 andere roodkapjes (vreemd genoeg ook allebei jongens), maar iedereen was het er roerend over eens dat ik er als winnaar uitkwam. Meer nog: toen ik een paar dagen later met vrienden van Flo en Simona naar de cinema ging, en een meisje me vroeg wie ik was, hadden we niet meteen door dat we elkaar die avond verschillende keren gesproken hadden – we herkenden elkaar helemaal niet meer zonder verkleedkledij .

Een tweede onvoorwaardelijke deel van een WG-party is: eten! En dan niet zomaar wat chips in een kom gooien en misschien een cake bakken of zo, zoals dat in België doorgaans de gewoonte is, maar een heus buffet samenstellen. Uren voor het feestje begon, waren we al in de weer met de voorbereidingen – ‘t is te zeggen: als een echte goede huismoeder delegeerde Simona, en voerden de drie mannen des huizes braaf uit wat opgedragen werd. Maar het resultaat mocht er zijn: pastasalat, kartoffelsalat, brownies, muffins, vegetarische en gewone burgers, saltsiki, ovenvers brood uit de broodmachine die Simona voor haar verjaardag gekregen had (jaha, we hebben hier écht alles), enzovoort.

Het feestje zelf was geweldig geslaagd, en op die ene vriend van Lars die helemaal op het einde op Lars zijn tapijt gekotst heeft, heeft iedereen zich voorbeeldig gedragen, dus de kans is groot dat er voor ik weer naar huis moet nog eentje volgt, hoezee! Ik hoop enkel maar dat het er dan ééntje is