De sint en Nederlandsgekte.

Proloog: gisteren was ik van plan om nog eens naar het wekelijkse Erasmusfeestje in het Wohnheim aan de Boeselagerstrasse af te zakken, kwestie van wat mensen terug te zien. Tot rond de middag een mail van de Wohnheimrat in de bus zat:

“Apparently things got out of hand last Thursday. There have been many complaints about dancing on mailboxes, throwing up in the corridors, and very loud partying still at the bus stop at 6.30 am. Therefore, Boeselager-parties will be closed at midnight until Christmas, starting this Thursday 04.12.08.“

Hahaha . Best grappig hoe de helft van de erasmuspopulatie nu plots zonder donderdagavondactiviteit zit (zelf kom ik daar amper nog), omdat ze zich niet meer kunnen bedrinken in een dompige, overbevolkte en veel te warme kelder. Leedvermaak was kort mijn deel, tot het me in m’n staart beet met het besef dat ik daardoor dus ook zonder donderdagavondactiviteit zat.

Maar redding was nabij! Stephanie nodigde me uit om mee te gaan naar de blijde inkomst van zijne heiligheid Sinterklaas in het Haus der Niederlande (de vakgroep Nederlands). Het was nog geen sinecure om überhaupt te mogen komen, want ter wille van de brandveiligheid kon de Goedheilige Man maar een beperkt aantal brave kinderen rond zijn troon toelaten, en het zaakje was begin deze week al volzet. Maar een paar lieve blikken (of welgemikte beledigingen, ik was er niet bij) van Stephanie kregen me toch ingeschreven. 3 euro om de Sint te mogen zien, het kind in mij twijfelde tussen extatische nostalgie en argwaan tegenover de schaamteloze commercialisatie van zijn voormalige held. Het eerste haalde het, dus blijgemutst trokken we richting vakgroepbibliotheek, die voor de gelegenheid omgebouwd was tot troonzaal. (Nu ja, wat heet een troon op zulke half geïmproviseerde sinterklaasbezoeken: een iet of wat comfortabele stoel die er wat chiquer uitziet omdat hij armleuningen heeft, gedrapeerd met kerstverlichting, en daarachter nog een verloren kamerplant uit het secretariaat of zo. )

Om half negen was het dan zo ver, en schreed de sint met zijn pietengevolg de bib binnen. Schat de verbazing op onze gezichten toen al die Duitse twintigers daar, allemaal studenten Nederlands, in koor Nederlandse sinterklaasliedjes begonnen te zingen. Sommigen mooi uit het hoofd, anderen met wat meer moeite aflezend van een blaadje, maar niettemin allemaal met overgave en overtuiging. Uiteindelijk heb ik toch maar flink meegezongen, want ik ken dat, voor je het weet haalt zo’n sint je naar voor en mag je het voor de hele groep alleen komen zingen. Chirotrauma’s, ze komen af en toe nog eens van pas!

Maar de sint zag dat het goed was, en doet wat een sint altijd doet op zulke aangelegenheden: uit een bordkartonnen Groot Boek een rijmpje vol flauwe mopjes aflezen. Tot jolijt van de aanwezigen, dat wel, al kan dat ook te maken hebben met het feit dat in die drie euro inkom een hele avond gratis drank inbegrepen zat. Niet veel volk dus dat er om maalde dat Sinterklaas na een kwartiertje alweer de deur uit was – en 10 minuten later onverkleed maar nog duidelijk herkenbaar mee pintjes kwam drinken, samen met zijn pieten, die niet eens de moeite hadden gedaan om hun schmink af te doen.

De sint poetst z'n plaat.

Het leukste van de avond was eigenlijk dat ik eindelijk eens de studenten Nederlands hier in Münster leerde kennen. Omdat ik mijn enige vak Nederlands pas eind januari heb, had ik nog niet de kans gehad om die te zien, buiten dan enkelen op een kotfeestje een hele tijd geleden. Omgekeerd waren de Duitsers zelf ook dolblij dat ze eens een avondje met rasechte Nederlandstaligen konden praten – zij het dan met Vamingen, die ze niet altijd makkelijk konden verstaan, omdat ze hier allemaal Noord-Nederlands aangeleerd krijgen. Zo was er élke keer als ik zei dat ik in Gent studeer, discussie over de uitspraak: zij zeggen ‘Chent’, en krijgen de juiste ‘g’ maar niet over hun lippen – maar ze bleven wel proberen, wat tot hilarische toestanden leidde . En ik kon m’n geluk helemaal niet op toen een meisje ons vroeg of we wat konden vertellen over Nederlandstalige popmuziek in België (voor een presentatie die ze moet houden). Ik heb haar uiteraard beloofd om haar één dezer dagen een joekel van een mail te sturen met alle info die ze maar nodig heeft.

Afin, we werden dus constant bestookt met vragen over onze taal en cultuur (‘Welke kranten hebben jullie zoal?’), wat  wel leuk was, want de interesse van de Duitsers in België is doorgaans héél beperkt. Ze zijn natuurlijk ook allemaal erg onzeker over hun taalkennis, omdat ze amper de kans krijgen om met moedertaalsprekers te praten, maar ik stond best versteld van hun niveau. De wederzijdse complimenten en uitingen van bescheidenheid vlogen in het rond, omdat de Duitsers maar niet wilden toegeven dat hun Nederlands beter was dan ons Duits, en omgekeerd. Een rondje ophemelen met enkel winnaars dus, al neem ik het wel met een korrel zout dat ze beweren dat ik accentloos Duits praat. Vorige week nog beweerde een andere Duitser dat Holger en ik hetzelfde accent hebben – Holger komt uit Estland, en dat Oost-Europese hoor je echt wel . Dat die jongen behoorlijk dronken was, spreekt anderzijds wel in mijn voordeel, veronderstel ik.

Een heel gezellige en grappige avond dus. En meteen vind ik het ook zonde dat ik hier zo weinig Nederlandse vakken heb. Aftellen naar eind januari dus! (Of toch maar niet …)

En de bibliotheek zal nog wel een tijdje naar bier stinken.