Eis Eis Baby

Welaan, waar was ik. Zoals maandag gezegd, waren Simona’s eerste woorden tegen me dit jaar dat de Aasee toegevroren was. Voorwaar geen alledaagse gebeurtenis. Lang lang geleden, toen Münster nog dagelijk baadde in een stralende zon, en wij dus allemaal de hele dag in ons onderbroek rondliepen, hoorden wij af en toe wel eens sterke verhalen over vervlogen tijden. Toen de winters nog echt winters waren, en het al eens zo hard durfde te vriezen dat je de Aasee kon overfietsen. De manier waarop de jongen in kwestie dat vertelde, deed vermoeden dat die beruchte winter nog altijd gespreksonderwerp nummer één is in Münster als er eens niets anders te vertellen valt. Gene kattepis dus. Wij erasmussers hoorden zulke verhalen over mythische tijden aan met open mond, en geloofden nooit dat zo’n schouwspel ons ooit te beurt zou vallen, laat staan dat we zélf ook de messias in ons de vrije loop zouden kunnen laten op het bevroren water.

Maar niets bleek vorige week dus minder waar. Hoewel het een eindje duurde eer mijn scepsis overstag ging. De vijvertjes rond de Promenade zagen er nooit echt begaanbaar uit, en die paar cm sneeuw deed niet vermoeden dat de weergoden een uit de kluiten gewassen meer tot een ijspiste konden herscheppen. Vorige zondag besloot ik dan toch maar eens een kijkje te gaan nemen. Nog altijd zonder al te grote verwachtingen, dus mijn verbazing was des te groter toen ik dit aantrof:

De Aasee

Hallo zeg! Zo ver je kon zien: schaatsende, sleeënde, hockey’ende of gewoon wandelende mensen. Nu ben ik niet de meest wintersportlievende mens die er bestaat, en vind ik alles dat verder gaat dan zakglijden (op zich wél een sport die ik een warm hard toedraag) maar masochistische aanstellerij, maar een stevige winterwandeling richting mistige horizon, daar zeg ik soms geen neen tegen! Dus laveerden we tussen de mensenmassa, die zich overgaf aan alle mogelijke vormen van winterpret.

En waarom ook niet, nog eens een foto van mezelve. Geen idee wat ik precies aan het doen was, maar het scheen wat weg te hebben van die ene scène uit Titanic, daar op die boot. Gezien de omstandigheden niet eens zó vergezocht, eigenlijk. Soit.

Als afsluiter nog wat foto’s die ik een paar dagen later bij zonsondergang ben gaan maken:

Commercanten als ze zijn, hebben de Münsteraner natuurlijk meteen een schaatsverhuur- en Glühweinstand naast de Aasee opgetrokken.

(Best grappig trouwens hoe echt elke erasmusstudent nu Facebook volgooit met min of meer dezelfde foto’s van bezoekjes aan de Aasee. Een hoogtepunt voor iedereen, blijkbaar )

Erasmus: een intermezzo

Een nieuw jaar, een nieuw leven voor mijn blog! (Kijk, als ik het zo symbolisch voorstel, en van die poëtische analogieën trek, eventueel nog met een afgestoft cliché als ‘verse lei’ erbij, klinkt het al een pak minder erg dat ik hier een maand niets geschreven heb. Beschouw de afgelopen leegte dus maar als een grote witregel. Zo. Gered. Verder nu.)

Is er wat gebeurd, de afgelopen maand? December ging na het bezoek van de sint zijn tamelijk gewone gangetje. Hier en daar een feestje, een paar keer kerstmarkt, tussendoor eens kijken of het niet stilaan tijd is om écht aan die papers te beginnen (neen), en voor je het weet, zit je in een routine. Alsof je hier altijd geweest bent, en België dat ene land is waar je, net als iedereen in je omgeving, maar mits enige aanmoediging enige interesse voor kan opbrengen. Erasmuspsychologen (bestaan ze? het is in elk geval, zo heb ik gemerkt, een niche die goed zou boeren) hebben vast een naam voor deze fase, maar geen daarvan heeft me daarover (telefonisch bijvoorbeeld) geïnformeerd op de dag dat het zo ver was.

Zit je eenmaal knus en wel in die fase (het is er fijn toeven), word je er weer onverbiddelijk uitgetrokken: plots is het kerstvakantie (afin ja, de kerstvakantie is vrij honkvast, ‘t is niet dat we half november allemaal op onze hoede moesten zijn dat ze plots zou opduiken of zo), neemt iedereen om je heen zijn biezen, en houdt Erasmus even op. Vakantie. Niets aan te doen. Auto in en naar huis, hop. Je maakt van de nood een deugd natuurlijk, en je wentelt je in de gezelligheid van blij weerzien. Tot je griep krijgt, en je je enkel nog in bezwete lakens wentelt. En in verontschuldigingen voor een week onzichtbaar en ongeweten in het land zijn (herkansing half februari, Dorien!).

Jaja, wat een droefnis. Gelukkig blijkt griep nog wel mee te vallen, en bleek het niet nodig om www.redjonah.be te registreren. Vlak voor 2008 stijfbevroren tot stilstand kwam, werd ik dus, voorzien van een noodvoorraad hoestsiroop, weer de grens over gezet. Nét op tijd, want zo was ik ternauwernood zes onverlaten voor die absoluut wilden weten of ze in Münster op 31 december om middernacht ook van je 3-2-1-HOERA! doen. ‘Doen ze zeker!’, had ik hen beloofd. ‘DOEN WE NIET’, besloot de DJ van dienst. Daar stonden we dan met onze Sekt-in-bekers. Ons mentaal 2008 heeft dus vijf minuten langer geduurd dan de rest van de wereld, maar uiteindelijk dansten we dan toch 2009 binnen (2009 kostte in Münster 35 euro inkom. Ik heb al goedkopere jaren geweten, maar daar maalden we verder niet om, want de eerste 5 uur van het jaar kregen we gratis bier.)

Op nieuwjaarsdag was ik alleen. Simona kwam vertellen dat de Aasee toegevroren was (daarover later meer), en ik viel weer in slaap. De volgende dagen waren net zo leeg, alsof het nieuwe jaar haar bevroren dieselmotor niet op gang kreeg (wat een stomme wintermetafoor. ‘Alsof het nieuwe jaar haar volvo in reparatie was, en ze dus te voet moest afkomen, waardoor ze pas de 4e januari aankwam’ is dan weer totaal van de pot gerukt. ) Wat er ook van zij, 4 januari begon Erasmus – deel twee dan toch. Daarover later meer. Ik zou kunnen zeggen ‘morgen meer’, maar dat gaat tegen mij gebruikt worden. Al doe ik mijn best!