Eis Eis Baby

Welaan, waar was ik. Zoals maandag gezegd, waren Simona’s eerste woorden tegen me dit jaar dat de Aasee toegevroren was. Voorwaar geen alledaagse gebeurtenis. Lang lang geleden, toen Münster nog dagelijk baadde in een stralende zon, en wij dus allemaal de hele dag in ons onderbroek rondliepen, hoorden wij af en toe wel eens sterke verhalen over vervlogen tijden. Toen de winters nog echt winters waren, en het al eens zo hard durfde te vriezen dat je de Aasee kon overfietsen. De manier waarop de jongen in kwestie dat vertelde, deed vermoeden dat die beruchte winter nog altijd gespreksonderwerp nummer één is in Münster als er eens niets anders te vertellen valt. Gene kattepis dus. Wij erasmussers hoorden zulke verhalen over mythische tijden aan met open mond, en geloofden nooit dat zo’n schouwspel ons ooit te beurt zou vallen, laat staan dat we zélf ook de messias in ons de vrije loop zouden kunnen laten op het bevroren water.

Maar niets bleek vorige week dus minder waar. Hoewel het een eindje duurde eer mijn scepsis overstag ging. De vijvertjes rond de Promenade zagen er nooit echt begaanbaar uit, en die paar cm sneeuw deed niet vermoeden dat de weergoden een uit de kluiten gewassen meer tot een ijspiste konden herscheppen. Vorige zondag besloot ik dan toch maar eens een kijkje te gaan nemen. Nog altijd zonder al te grote verwachtingen, dus mijn verbazing was des te groter toen ik dit aantrof:

De Aasee

Hallo zeg! Zo ver je kon zien: schaatsende, sleeënde, hockey’ende of gewoon wandelende mensen. Nu ben ik niet de meest wintersportlievende mens die er bestaat, en vind ik alles dat verder gaat dan zakglijden (op zich wél een sport die ik een warm hard toedraag) maar masochistische aanstellerij, maar een stevige winterwandeling richting mistige horizon, daar zeg ik soms geen neen tegen! Dus laveerden we tussen de mensenmassa, die zich overgaf aan alle mogelijke vormen van winterpret.

En waarom ook niet, nog eens een foto van mezelve. Geen idee wat ik precies aan het doen was, maar het scheen wat weg te hebben van die ene scène uit Titanic, daar op die boot. Gezien de omstandigheden niet eens zó vergezocht, eigenlijk. Soit.

Als afsluiter nog wat foto’s die ik een paar dagen later bij zonsondergang ben gaan maken:

Commercanten als ze zijn, hebben de Münsteraner natuurlijk meteen een schaatsverhuur- en Glühweinstand naast de Aasee opgetrokken.

(Best grappig trouwens hoe echt elke erasmusstudent nu Facebook volgooit met min of meer dezelfde foto’s van bezoekjes aan de Aasee. Een hoogtepunt voor iedereen, blijkbaar )