Maar niets bleek vorige week dus minder waar. Hoewel het een eindje duurde eer mijn scepsis overstag ging. De vijvertjes rond de Promenade zagen er nooit echt begaanbaar uit, en die paar cm sneeuw deed niet vermoeden dat de weergoden een uit de kluiten gewassen meer tot een ijspiste konden herscheppen. Vorige zondag besloot ik dan toch maar eens een kijkje te gaan nemen. Nog altijd zonder al te grote verwachtingen, dus mijn verbazing was des te groter toen ik dit aantrof:

De Aasee

Hallo zeg! Zo ver je kon zien: schaatsende, sleeënde, hockey’ende of gewoon wandelende mensen. Nu ben ik niet de meest wintersportlievende mens die er bestaat, en vind ik alles dat verder gaat dan zakglijden (op zich wél een sport die ik een warm hard toedraag) maar masochistische aanstellerij, maar een stevige winterwandeling richting mistige horizon, daar zeg ik soms geen neen tegen! Dus laveerden we tussen de mensenmassa, die zich overgaf aan alle mogelijke vormen van winterpret.

En waarom ook niet, nog eens een foto van mezelve. Geen idee wat ik precies aan het doen was, maar het scheen wat weg te hebben van die ene scène uit Titanic, daar op die boot. Gezien de omstandigheden niet eens zó vergezocht, eigenlijk. Soit.

Als afsluiter nog wat foto’s die ik een paar dagen later bij zonsondergang ben gaan maken:

Commercanten als ze zijn, hebben de Münsteraner natuurlijk meteen een schaatsverhuur- en Glühweinstand naast de Aasee opgetrokken.

(Best grappig trouwens hoe echt elke erasmusstudent nu Facebook volgooit met min of meer dezelfde foto’s van bezoekjes aan de Aasee. Een hoogtepunt voor iedereen, blijkbaar )

Is er wat gebeurd, de afgelopen maand? December ging na het bezoek van de sint zijn tamelijk gewone gangetje. Hier en daar een feestje, een paar keer kerstmarkt, tussendoor eens kijken of het niet stilaan tijd is om écht aan die papers te beginnen (neen), en voor je het weet, zit je in een routine. Alsof je hier altijd geweest bent, en België dat ene land is waar je, net als iedereen in je omgeving, maar mits enige aanmoediging enige interesse voor kan opbrengen. Erasmuspsychologen (bestaan ze? het is in elk geval, zo heb ik gemerkt, een niche die goed zou boeren) hebben vast een naam voor deze fase, maar geen daarvan heeft me daarover (telefonisch bijvoorbeeld) geïnformeerd op de dag dat het zo ver was.

Zit je eenmaal knus en wel in die fase (het is er fijn toeven), word je er weer onverbiddelijk uitgetrokken: plots is het kerstvakantie (afin ja, de kerstvakantie is vrij honkvast, ‘t is niet dat we half november allemaal op onze hoede moesten zijn dat ze plots zou opduiken of zo), neemt iedereen om je heen zijn biezen, en houdt Erasmus even op. Vakantie. Niets aan te doen. Auto in en naar huis, hop. Je maakt van de nood een deugd natuurlijk, en je wentelt je in de gezelligheid van blij weerzien. Tot je griep krijgt, en je je enkel nog in bezwete lakens wentelt. En in verontschuldigingen voor een week onzichtbaar en ongeweten in het land zijn (herkansing half februari, Dorien!).

Jaja, wat een droefnis. Gelukkig blijkt griep nog wel mee te vallen, en bleek het niet nodig om www.redjonah.be te registreren. Vlak voor 2008 stijfbevroren tot stilstand kwam, werd ik dus, voorzien van een noodvoorraad hoestsiroop, weer de grens over gezet. Nét op tijd, want zo was ik ternauwernood zes onverlaten voor die absoluut wilden weten of ze in Münster op 31 december om middernacht ook van je 3-2-1-HOERA! doen. ‘Doen ze zeker!’, had ik hen beloofd. ‘DOEN WE NIET’, besloot de DJ van dienst. Daar stonden we dan met onze Sekt-in-bekers. Ons mentaal 2008 heeft dus vijf minuten langer geduurd dan de rest van de wereld, maar uiteindelijk dansten we dan toch 2009 binnen (2009 kostte in Münster 35 euro inkom. Ik heb al goedkopere jaren geweten, maar daar maalden we verder niet om, want de eerste 5 uur van het jaar kregen we gratis bier.)

Op nieuwjaarsdag was ik alleen. Simona kwam vertellen dat de Aasee toegevroren was (daarover later meer), en ik viel weer in slaap. De volgende dagen waren net zo leeg, alsof het nieuwe jaar haar bevroren dieselmotor niet op gang kreeg (wat een stomme wintermetafoor. ‘Alsof het nieuwe jaar haar volvo in reparatie was, en ze dus te voet moest afkomen, waardoor ze pas de 4e januari aankwam’ is dan weer totaal van de pot gerukt. ) Wat er ook van zij, 4 januari begon Erasmus – deel twee dan toch. Daarover later meer. Ik zou kunnen zeggen ‘morgen meer’, maar dat gaat tegen mij gebruikt worden. Al doe ik mijn best!

Bovendien had ik nog wat anders om naar uit te kijken: voor het eerst zou ik vorig weekend bezoek krijgen van vrienden uit het lieflijke Kapelle-op-den-Bos. Tenminste, dat dácht ik. Wekenlang werd ik in het ongewisse gelaten over het precieze moment van aankomst, en de avond zelf bleek waarom: in geen velden of wegen waren ze te bekennen. In de bijtende koude stond ik vrijdagavond, turend in de winternacht, vanop mijn dorpel te wachten op hun komst. Tevergeefs, geen teken van leven. Een onpeilbaar diepe teleurstelling was mijn deel.

Even na middernacht gaf ik er de brui aan. Het was 6 december, maar daar stond ik niet bij stil. Net toen ik me klaarmaakte om me in foetushouding in slaap te huilen, werd daar aan de deur geklopt, afwisselend hard en zacht. En toen nog eens! Wie zou dat zijn? Heen en weer geslingerd tussen hoop en verbazing struikelde ik de trap af, en opende vol spanning de deur.

Schat mijn verbazing! Door mijn nog niet geheel gedroogde tranen ontwaarde ik eerst enkel enkele rode en zwarte schimmen, met wat onbestemde spullen in hun hand.” De tombola van de brandweer!”, dacht ik in blinde paniek, en bijna had ik de deur weer toegeslagen, toen mijn blik langzaam helderder werd, en ik ook een baard ontwaarde. En een staf. En veren! En negers! Het drong toen eindelijk tot me door welke dag het ondertussen was, en wie hier aan mijn deur stond: de enige echte sinterklaas!

Of toch niet? Eén vervalser kon ik nog dulden, maar deze zou ervan lusten. Maar al snel werden mijn twijfels weggenomen. “En zijde gij wel braaf gewest vantjaar?”, kreeg ik toegeworpen. Tuurlijk wel, dat staat buiten kijf. Dat doet er ook niet toe, elke onverlaat kan dat vragen. Maar dat accent! Die ontegensprekelijk Kapelse tongval! Dat maakte alles duidelijk. Want, ondanks het populaire geloof dat de Sint een uitgeweken Turk is die in Spanje woont, is hij in werkelijkheid een rasechte Kapellenaar, die daar in de kerktoren woont (een lang verhaal hoe hij daar terecht gekomen is, stamt nog van in de tijd dat zijn vader daar in de parochieraad zat.)

Nog ietwat van mijn melk nodigde ik de sint en zijn pieten snel uit binnen te komen, in de hoop dat ze wat lekkers in één of andere hoek zouden gooien, als ze daar dan toch waren. En ja hoor, een lawine aan cadeautjes stond me te wachten – te weten een bak Duvel, pralines, chocoladen ventjes, een pak humo’s, ice tea en een zachte warme trui van taverne Onder den Toren, de stamherberg van de Sint. En voor wie mij nog altijd niet gelooft: hier een bewijs!

De enige echte Sint in mijn kamer!

Ik hoor jullie al van ver komen dat de Sint er in jullie herinnering heel anders uitziet. Maar daar is een eenvoudige verklaring voor: de Sint die iedereen kent uit de lokale Delhaize is de Sint in zijn ceremoniële plunje. Als hij een hele dag voor hongerige kinderen en ongeduldige ouders de vrolijke klaas moet uithangen, kan je er maar beter goed uitzien, dus heeft hij een feestelijk kostuum om op zulke gelegenheden wat presentabel te zijn. Maar natuurlijk is zoiets totaal ondoenbaar als je op één nacht miljoenen daken moet beklimmen. Dan trekt hij zijn werkplunje aan: een stevige jeansbroek, een warme trui, een fluorescerende mijter en een up to date wegenatlas. Iets minder spectaculair, maar des te efficiënter.

Hoewel dus goed voorzien, had de Sint er die avond bepaald geen zin in. Zo’n rit naar Münster is niet van zijn gewoonte, en nog eens helemaal terug naar België voor wat kinders die tegenwoordig hun lijstje allemaal via Facebook doorsturen (en laat het duidelijk zijn: dat hééft de Sint niet, tot zijn stijgend ongenoegen) … Dus besloot hij om die avond nog welgeteld één keer de goedheilig man uit te hangen, en wel voor mijn kotgenootjes:

De Sint en zijn twee trouwe pieten in mijn keuken, rond het lekkers dat hij mee had!

Maar daarna was het genoeg geweest, en wilde de goedheilig man zich gewoon gaan bezatten, zoals iedereen op vrijdagavond.

Maar helaas, de sint is een beetje de Jean-Marie Pfaff van zijn branche: altijd aan het werk, altijd zijn pr moeten verzorgen. Dus was het geen optie om de joelende massa’s die hem op straat tegemoet kwamen, zomaar te negeren. Nauwelijks waren we de deur uit, of er klampte ons al een licht zwalpend individu van vrouwelijke kunne aan. Of ze ons vastklampte omdat ze geschenkjes wilde of omdat ze van beschonkenheid niet goed meer wist wat boven en onder was, dat zullen we nooit weten. Maar na een smartelijk “Oh Nikolaus, bitte, ich war ganz süss und wünsche mich schöne Sachen und Süssigkeiten, kannst du das meiner Mutti sagen?” liet de Sint zijn pieten toch maar eens in hun zakken grabbelen, om het arme kind wat licht en nicnacs in het leven te brengen.

Ook in de café’s was er geen ontkomen aan. Vanaf het moment dat zijn mijter de hoek om kwam, werd in Himmel&Hölle een eendrachtig gezang aangehoffen ter zijner  ere. Andermaal teken voor de pieten om gul met snoepgoed in het rond te gooien, en hun beste pseudo-Duits boven te halen om de vele vragen en dankbetuigingen van de stamgasten te beantwoorden. In het Blaue Haus werden we dan weer getrakteerd op een gratis drankje. Persoonlijk bevriend zijn met de Sint (want dat mocht ik ondertussen toch al wel zeggen), het heeft zo zijn voordelen!

En zo ging de nacht verder, van kroeg naar kroeg. Münster zal nog lang nakaarten over dit hoog bezoek! Toen we bij het ochtendgloren ons bed opzochten, was het verraad van mijn vrienden nog slechts een verre herinnering. Tot de volgende dag een nieuwe verrassing op me wachtte. Toen ik wakker werd, was de Sint en zijn gevolg nergens meer te bekennen. Misschien dat zijn geweten alsnog de bovenhand haalde boven zijn kater, en hij in de vroege ochtend nog snel zijn gulle taken vervuld heeft in België, wie weet. In elk geval, waar hij zich die avond nog te slapen had gelegd, lag nu iemand heel anders:

Op de één of andere manier waren, in de loop van de voormiddag, de onverlaten die mij al op vrijdag zouden komen bezoeken toch mijn kot binnengeraakt, en hadden ze zich daar rustig genested, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Meer nog! De genaamden Karl en Maarten hadden de pieten van de Sint, die zich nietsvermoedend in de hal hadden gelegd, overvallen en van hun plunje ontdaan!

Dit is niet, ik herhaal: niét, de echte piet! Dit is een bedrieger! Op mijn bed dan nog!

ALSOF ZE HIER WONEN, JA.

En ze hadden nog raar volk meegenomen ook!

Maar ach. Ze waren er nu toch, dus kon ik er maar beter het beste van maken. Dus troonde ik de ene helft ervan (dat raar volk kwam pas tegen de avond opdagen) mee naar de kerstmarkt, alwaar we ons overlieten aan de eeuwenoude Duitse kunst der warme alcoholische dranken. Geen mens ter wereld die eraan zou denken dat de combinatie warm appelsap en amaretto iets drinkbaars zou opleveren, maar hadden we ons daar even vergist! En ook best grappig: het eeuwige schuldgevoel van de Duitsers, en manieren om er mee om te gaan: toen een vrouw die naast ons stond hoorde dat we een taal spraken die ze niet machtig was, haalde ze een heuptasje boven met kleine flesjes likeur, die ze ons aanbood met een vriendelijk “this is for you, as a welcome gift to Germany!”. En weer weg was ze.

Nog meer Duitsigheid ‘s avonds in Pinkus Müller, een befaamde brouwerij/café/restaurant waar ze, naast hun eigen bier, een massa lokale specialiteiten aanbieden. En dat het gesmaakt werd:

Westfälische Pfanne, met worst (duh), gebraad, Bratkartoffeln, bonen en zuurkool. Heel lekker en vooral héél veel (de pan was voor drie personen)

‘s Avonds was het dan tijd voor nog een stapje in het Münsterse nachtleven. Een beetje schaamtelijk wel dat ik na 3 maanden wel zowat weet waar de meeste plekjes zijn in Münster, maar dat ik er niet van overal ook kan raken, dus af en toe nog mijn beroep moet doen op de gelukkig overal aanwezige stadsplannetjes. En zo zijn we toch nog in de Cuba Nova geraakt, de plek waar ik, als alles goed gaat, ook oudjaar zal vieren.

En om een leuk weekend in stijl af te sluiten, trakteerden we onszelf zondag nog op een uitgebreid diner in de lokale Burger King – wat niet voor iedereen zo makkelijk ging.

Hamburger 1 - Stijn 0

Zie mij keer blij zijn!

Rond 3u moest iedereen dan helaas weer huiswaarts. Huiswaarts, dat was voor mij Coerdestrasse 53, alwaar me een heus slagveld wachtte van lege flesjes en nicnacjes, gedrenkt in een onbestemde geur, aangericht op ocharme anderhalve dag. Ik wilde dat eerst gewoon negeren, maar toen Frank me maandagmiddag kwam te vertellen dat de huisbaas een uur later langs zou komen (we zitten met waterschade aan ons plafond), heb ik toch maar razendsnel alles in zijn oude staat hersteld. Alsof jullie hier nooit geweest zijn!

In elk geval, als bedankje voor het fijne bezoek, bezoek ik keihard terug: 22 december is terugnaarhuisdag, zij het dan maar voor een weekje. Tot dan!

“Apparently things got out of hand last Thursday. There have been many complaints about dancing on mailboxes, throwing up in the corridors, and very loud partying still at the bus stop at 6.30 am. Therefore, Boeselager-parties will be closed at midnight until Christmas, starting this Thursday 04.12.08.“

Hahaha . Best grappig hoe de helft van de erasmuspopulatie nu plots zonder donderdagavondactiviteit zit (zelf kom ik daar amper nog), omdat ze zich niet meer kunnen bedrinken in een dompige, overbevolkte en veel te warme kelder. Leedvermaak was kort mijn deel, tot het me in m’n staart beet met het besef dat ik daardoor dus ook zonder donderdagavondactiviteit zat.

Maar redding was nabij! Stephanie nodigde me uit om mee te gaan naar de blijde inkomst van zijne heiligheid Sinterklaas in het Haus der Niederlande (de vakgroep Nederlands). Het was nog geen sinecure om überhaupt te mogen komen, want ter wille van de brandveiligheid kon de Goedheilige Man maar een beperkt aantal brave kinderen rond zijn troon toelaten, en het zaakje was begin deze week al volzet. Maar een paar lieve blikken (of welgemikte beledigingen, ik was er niet bij) van Stephanie kregen me toch ingeschreven. 3 euro om de Sint te mogen zien, het kind in mij twijfelde tussen extatische nostalgie en argwaan tegenover de schaamteloze commercialisatie van zijn voormalige held. Het eerste haalde het, dus blijgemutst trokken we richting vakgroepbibliotheek, die voor de gelegenheid omgebouwd was tot troonzaal. (Nu ja, wat heet een troon op zulke half geïmproviseerde sinterklaasbezoeken: een iet of wat comfortabele stoel die er wat chiquer uitziet omdat hij armleuningen heeft, gedrapeerd met kerstverlichting, en daarachter nog een verloren kamerplant uit het secretariaat of zo. )

Om half negen was het dan zo ver, en schreed de sint met zijn pietengevolg de bib binnen. Schat de verbazing op onze gezichten toen al die Duitse twintigers daar, allemaal studenten Nederlands, in koor Nederlandse sinterklaasliedjes begonnen te zingen. Sommigen mooi uit het hoofd, anderen met wat meer moeite aflezend van een blaadje, maar niettemin allemaal met overgave en overtuiging. Uiteindelijk heb ik toch maar flink meegezongen, want ik ken dat, voor je het weet haalt zo’n sint je naar voor en mag je het voor de hele groep alleen komen zingen. Chirotrauma’s, ze komen af en toe nog eens van pas!

Maar de sint zag dat het goed was, en doet wat een sint altijd doet op zulke aangelegenheden: uit een bordkartonnen Groot Boek een rijmpje vol flauwe mopjes aflezen. Tot jolijt van de aanwezigen, dat wel, al kan dat ook te maken hebben met het feit dat in die drie euro inkom een hele avond gratis drank inbegrepen zat. Niet veel volk dus dat er om maalde dat Sinterklaas na een kwartiertje alweer de deur uit was – en 10 minuten later onverkleed maar nog duidelijk herkenbaar mee pintjes kwam drinken, samen met zijn pieten, die niet eens de moeite hadden gedaan om hun schmink af te doen.

De sint poetst z'n plaat.

Het leukste van de avond was eigenlijk dat ik eindelijk eens de studenten Nederlands hier in Münster leerde kennen. Omdat ik mijn enige vak Nederlands pas eind januari heb, had ik nog niet de kans gehad om die te zien, buiten dan enkelen op een kotfeestje een hele tijd geleden. Omgekeerd waren de Duitsers zelf ook dolblij dat ze eens een avondje met rasechte Nederlandstaligen konden praten – zij het dan met Vamingen, die ze niet altijd makkelijk konden verstaan, omdat ze hier allemaal Noord-Nederlands aangeleerd krijgen. Zo was er élke keer als ik zei dat ik in Gent studeer, discussie over de uitspraak: zij zeggen ‘Chent’, en krijgen de juiste ‘g’ maar niet over hun lippen – maar ze bleven wel proberen, wat tot hilarische toestanden leidde . En ik kon m’n geluk helemaal niet op toen een meisje ons vroeg of we wat konden vertellen over Nederlandstalige popmuziek in België (voor een presentatie die ze moet houden). Ik heb haar uiteraard beloofd om haar één dezer dagen een joekel van een mail te sturen met alle info die ze maar nodig heeft.

Afin, we werden dus constant bestookt met vragen over onze taal en cultuur (‘Welke kranten hebben jullie zoal?’), wat  wel leuk was, want de interesse van de Duitsers in België is doorgaans héél beperkt. Ze zijn natuurlijk ook allemaal erg onzeker over hun taalkennis, omdat ze amper de kans krijgen om met moedertaalsprekers te praten, maar ik stond best versteld van hun niveau. De wederzijdse complimenten en uitingen van bescheidenheid vlogen in het rond, omdat de Duitsers maar niet wilden toegeven dat hun Nederlands beter was dan ons Duits, en omgekeerd. Een rondje ophemelen met enkel winnaars dus, al neem ik het wel met een korrel zout dat ze beweren dat ik accentloos Duits praat. Vorige week nog beweerde een andere Duitser dat Holger en ik hetzelfde accent hebben – Holger komt uit Estland, en dat Oost-Europese hoor je echt wel . Dat die jongen behoorlijk dronken was, spreekt anderzijds wel in mijn voordeel, veronderstel ik.

Een heel gezellige en grappige avond dus. En meteen vind ik het ook zonde dat ik hier zo weinig Nederlandse vakken heb. Aftellen naar eind januari dus! (Of toch maar niet …)

En de bibliotheek zal nog wel een tijdje naar bier stinken.

DAG 1

De reis begon alvast in zware pijn en lijden: Jonah is niet gemaakt voor bussen, of omgekeerd, dat is nu eendert, maar al om 7u ‘s ochtends in een veel te klein zeteltje gedrukt worden, met mijn stevig gevulde rugzak tussen mijn benen (want die paste niet in het rek boven ons) … een geluk dat ik de avond ervoor speciaal niet was uitgegaan, of ik had het niet overleefd – in tegenstelling tot enkele anderen, die dan ook zowat de hele dag tussen leven en dood gezweefd hebben. Maar met een goed boek op mijn schoot, en Milda naast mij die blijkbaar de avond ervoor de Rewe had leeggeroofd en om de vijf minuten nieuw eten uit haar rugzak toverde, werd het toch nog gezellig (plus het feit dat Milda een scheet groot is, waardoor ik tenminste normaal kon ademen).

Na een paar obligate pauzes kwamen we op de middag toe in Berlijn. Omdat we pas om half vier in de jeugdherberg mochten, was onze eerste stopplaats de Brandenburger Tor, waar we met z’n 85 als losgeslagen toeristen (nu ja, dat wáren we natuurlijk ook) op de stad werden losgelaten. En dat liet de stad zich welgevallen. Als één van de belangrijkse symbolen van Berlijn is de Brandenburger Tor en het plein errond een verzamelplaats voor al wie makkelijk geld wil verdienen aan bezoekers met te veel geld – en dat lukt hen nog ook.

De Brandenburger Tor en bijhorende attracties. In het karretje op de achtergrond kon je voor één euro rond het plein rijden. En dat ding had dus nog succes ook.

Na het obligate poseren voor de Tor, werden we een uurtje vrijgelaten om wat rond te kuieren in de omgeving. De omgeving, zo hadden we al gemerkt, is in Berlijn altijd nogal groot, dus het was snel duidelijk dat we met dat uurtje weinig zouden kunnen aanvangen. Maar niet geklaagd, we zijn dan maar wat gaan sightsee’en in de gloednieuwe wijk rond de Bundestag. De Bundestag zelf bezoeken was zeker en vast de moeite waard geweest (en het stond oorspronkelijk op het programma), maar gezien de extreem lange rij aanschuivenden om binnen te mogen, moesten wij het doen met de buitenkant.

Eén van de vele nieuwe regeringsgebouwen rond de Bundestag.

De Bundestag en haar bezoekers.

Maar alle interesse voor het Duitse historische erfgoed verdween meteen helemaal toen bleek dat er ook vogeltjes waren!

Het uur was al snel voorbij gegaan aan het verwennen van de plaatselijke fauna, dus weer de bus op, en op weg naar de jeugdherberg. Die lag diep in Oost-Berlijn. Op onze weg ernaartoe bleek inderdaad meteen het verschil tussen beide kanten van de vroegere Mauer. Vooral vanaf de Alexanderplatz, wanneer de residentiële buurten beginnen, is het één en al Plattenbau (flatgebouwen). Indrukwekkend was wel de Karl-Marx-Allee, het uithangbord van de DDR: een enorm brede laan met typisch Oost-Europese ‘Arbeiterpaläste’: erg luxueus uitziende flatgebouwen waar alles net iets groter en chiquer was dan in de rest van het land, om aan de West-Berlijners te kunnen tonen hoe succesvol het socialisme wel niet was. Van zodra je die straat uit bent, blijft er echter niet veel meer over van dat succes. Hier en daar zie je wel dat het langzaam beter gaat. De Karl-Marx-Allee zelf biedt tegenwoordig bijvoorbeeld onderdak aan een resem exclusieve kunst-, architectuur- en reclamebureaus, en onze jeugdherberg lag in een heel levendige buurt met een jonge bevolking en een massa gezellige café’s en restaurantjes. Maar toch, het bord dat de mensen welkom heet die in de Warschauer Strasse, vlakbij onze jeugdherberg, afstappen, was heel veelzeggend:

Welcome to Hartz IV-Arena Berlin

“Hartz IV” is de algemene Duitse benaming voor een werkloosheidsuitkering. Op de achterkant van dit bord stonden telefoonnumers en tips in verband met onderkoeling. Al dan niet dakloze of krakende werklozen maken, ondanks het gezellige uitzicht, nog een groot deel uit van deze buurt.

In de jeugdherberg hebben we snel al onze spullen in onze kamers gedropt, want we wilden toch nog wat van de stad zien. Meteen dook natuurlijk het eeuwige toeristenprobleem op: hoe beslis je zo snel mogelijk met 7 man wat je gaat doen, zonder dat er iemand wat te klagen heeft? Enkelen wilden absoluut naar de Alexanderplatz, ondanks herhaalde waarschuwingen dat dat zowat het meest overschatte plein ter wereld is (dankjewél, Alfred Döblin!). Maar omdat dat toch op de weg naar het centrum lag, kwam het volgende plan uit de bus: te voet richting centrum, en we zouden wel wat tegenkomen onderweg. Een avondje Berlin by night dus:

De Alexanderplatz. Echt geen hol aan te zien, en ze lag dan ook nog eens helemaal open door werken.

De Fernsehturm, die er bij nacht uitziet alsof hij elk moment kan opstijgen.

De Dom, aan de Spree. De ruïnes helemaal links zijn een toonbeeld van de Berlijnse bouwziekte: tegenover de Dom stond ooit het keizerlijke slot, in de DDR-tijd afgebroken om er later het Palast der Republik te bouwen. Dit is nu weer afgebroken om het Slot weer op te bouwen .

Andra en Maciek aan Checkpoint Charlie

Tussendoor zijn we iets gaan eten in het Nikolaiviertel, waar ons alweer de extreme verscheidenheid van Berlin duidelijk werd: vlak naast de enorme, groteske bouwput die de Alexanderplatz is, ligt dit rustieke wijkje, waar je je zo weer in de binnenstad van Münster voelt: kleine steegjes, geen verkeer, oude huizen en kerkjes. En een enorm goedkoop Italiaans restaurant! Ideaal om al eens onze foto’s van de dag te bekijken .

Uitgaan zat er die avond niet echt meer in. Vermits we al om 7u vertrokken waren in Münster, en die avond een behoorlijke wandeling gemaakt hadden, besloten we de avond af te sluiten op de kerstmarkt aan de Potsdamer Platz, met de eerste Glühwein van het jaar!

Ariadna, Milda, Andra, Maciek en Glühwein.

DAG 2

Vroeg gaan slapen, want ook vroeg uit de veren: ‘s ochtends stond er niet alleen een stevig ontbijtbuffet op het programma, maar ook een Stadtrundfahrt met de bus. Het is natuurlijk lang niet hetzelfde als alles met te voet verkennen, en je moest al eens halsbrekende toeren uithalen om alles goed te zien door de busraampjes, maar de kennis van de gids maakte veel goed. De hele tijd werden we bestookt met weetjes over zowat elke gebouw dat we voorbij reden. Bovendien wist hij ook plekjes aan te duiden waar bekende scènes uit Duitse films opgenomen zijn: de brug uit Lola Rennt, de boekhandel uit het einde van Das Leben der Anderen, en natuurlijk Bahnhof Zoo uit Christiane F. Op deze manier zijn we toch in sneltempo langs de belangrijkste bezienswaardheden van Berlijn geweest . Het einde van de toer was ietwat onorthodox: op een bepaald moment moesten we bruusk in de remmen omdat we langs beide kanten werden voorbijgestoken door een politiewagen (langs links) en een gewone auto (langs rechts). Die twee zijn vlak voor onze neus op elkaar gebotst, en wij waren onze gids kwijt omdat die een verklaring moest gaan afleggen .

Accident! De bestuurder van de Seat was behoorlijk in shock, de agente (die het ongeval trouwens had veroorzaakt) heeft

Vervolgens hadden we een paar uurtjes vrij om iets te eten en de buurt van de Potsdamer Platz te verkennen. Daar werden we gelokt door een gebouw dat ons “der schnellste Aufzug Europas” beloofde. Zo indrukwekkend was dat allemaal niet (in een tiental seconden 100 meter naar boven, in Walibi vind je wel spectaculairdere dingen), maar het uitzicht was dat wél. De Potsdamer Platz was de afgelopen jaren de grootste bouwwerf van Europa, en er is een geheel nieuwe wijk opgetrokken die alleen al omwille van de architectuur veel volk lokt. Bovendien kon je, ondanks de mist/smog, tot ver over Berlijn kijken.

Blik richting oosten, met de Fernsehturm, Dom en Alexanderplatz (het flatgebouw links van de Fernsehturm). Het rode torentje een paar cm rechts van de Fernsehturm is het stadhuis van Berlijn.

Zotte gebouwen op de Potsdamer Platz. Het gebouw met het grote witgrijze dak is de hoofdzaal van het filmfestival van Berlijn.

Het Sony Center en Tiergarten.

Toen we het uitzicht en de rukwinden boven wat beu waren, gingen we sneller dan wie dan ook in Europa weer naar beneden, en besloten we de tijd die ons nog restte te gebruiken om het Holocaust-Mahnmal te gaan bekijken (Ariadna: “Was, ein Friedhof!?”). Een beetje een bevreemdend monument al bij al, er hangt een rare, rustgevende sfeer tussen die grote stenen blokken, waar het weliswaar de hele tijd vol mensen loopt, maar die je toch enkel af en toe maar in de verte ziet voorbijlopen.

Vader en dochter in het Holocaust-Mahnmal

Veel tijd om er rond te wandelen hadden  we echter niet, want we werden verwacht in het museum “Story of Berlin”, waarin, jawel, de geschiedenis van Berlijn in verteld wordt. Nu, over Berlijn valt tot ver in de 19e eeuw eigenlijk helemaal niets te zeggen, en het hoeft niet gezegd dat het enige echt interessante stuk pas na WO1 begint, dus dat was eigenlijk best verloren tijd. Dat werd echter helemaal goed gemaakt door een bijhorend bezoek aan een enorme atoombunker vlakbij het museum. In de bunker was theoretisch gezien plaats voor 3200 mensen om in geval van een atoomoorlog 2 weken te overleven. Theoretisch, want de voorzieningen waren totaal ontoereikend. Dergelijke bunkers waren dan ook enkel bedoeld om de Berlijners gerust te stellen dat ze in geval van oorlog ergens naartoe konden, om zo constante paniek te vermijden. Dood gingen ze toch:

3200 veldbedden, 3 of 4 hoog gestapeld.

En voor al dat volk niet bepaald veel hygiënische voorzieningen .

Hierna zijn we nog even naar het Kaufhaus des Westens geweest, het 2e grootste warenhuis van Europa (en de eerste plek hier in Duitsland waar ik Belgisch bier heb aangetroffen!), om dan weer richting jeugdherberg te trekken. We besloten om ‘s avonds daar de buurt wat te verkennen, en wat van de lokale café’s uit te proberen.

Litouwse humor: Milda die haar koffiemelk dropt in mijn bier, en dan stomverbaasd is dat ik het niet meer wil opdrinken .

Winnaar van de hele zaak was Maciek, die zonder morren mijn bezoedelde bier opgedronken heeft.

DAG 3

Ook de tweede avond werd vrij snel afgesloten, omdat we zondagochtend al om half tien onze kamer uit moesten, en bovendien zouden we in de voormiddag ook nog een bezoek aan de voormalige Stasi-Untersuchungshaftanstalt Hohenschönhausen, de beruchtste Stasi-gevangenis, symbool voor de pscychologische terreur tijdens de DDR-dictatuur. Om jullie een idee te geven: de gevangenis zelf lag in een groot Spergebiet, een afgesloten wijk waar niemand in mocht, waardoor de gewone man geen idee had van het bestaan van de instelling. Arrestaties gebeurden in speciale wagens, waarin de gevangenen noch de agenten, noch hun medegevangen konden zien, en vooraleer ze richting Hohenschönhausen gevoerd werden, werd er eerst een paar uur rondgereden in Berlijn. Gevolg: totale desoriëntatie. Ook in het gebouw zelf was isolatie de tactiek bij uitstek om gevangen te breken: gevangen kwamen gedurende maanden enkel in contact met hun persoonlijke ondervrager, en de enige niet-geblindeerde ruiten waren die van de ondervragingskamers. Mensen die Das Leben der Anderen gezien hebben: aan het begin van de rondleiding kregen we echte opleidingsfilmpjes van de Stasi te zien, waaruit bleek dat de ondervragingen en huiszoekingen (het plaatsen van de afluisterapparatuur!) beangstigend goed overeen komen met de werkelijkheid.

De kleinste cel in de instelling, nog uit de sovjet-tijd (en ja, dat

Eén van de celgangen. De alarmbeveiliging was miniem, omdat door de desoriëntatie de gevangen überhaupt geen idee hadden hoe ze konden vluchten.

Een ondervragingskamer. De authentieke

Na afloop kocht ik me in de souvenirwinkel nog Der Turm van Uwe Tellkamp, jongste winnaar van de Deutsche Buchpreis en alom geroemd als het beste relaas over de laatste jaren van de DDR tot nog toe. Een kleine 1000 pagina’s hoogdravende epiek die aldoor met Thomas Mann vergeleken wordt – enorm benieuwd dus . Daarmee had ik meteen ook leesvoer voor de terugreis, want jawel, het weekendje Berlijn zat erop. Even moe als voldaan, met het vaste voornemen zo snel mogelijk eens terug te komen, wrong ik me terug in mijn kleine zeteltje, om de zes uur durende terugweg aan te vangen. Zes uur, DACHTEN WIJ.

WANT. Na een uur of twee, zowat iedereen was half of heel in slaap gevallen, werden we gewekt door een hels kabaal boven ons hoofd, en luid gebonk op het dak tot achteraan de bus. Lang duurde het niet voor we doorhadden wat er gebeurd was: waar enkele seconden eerder nog een dakraam zat, was nu enkel blote hemel te zien. Ons dakraam was, zonder enige reden, losgeschoten, en doodleuk de autostrade opgedonderd. Nu, erg gevaarlijk is dat allemaal niet, je moet al een volslagen idioot zijn om uit een dakraam te vallen, maar regels zijn regels, dus het zaakje moest gerepareerd worden. Na een paar minuten eerste hulp van een paraplu (net op dát moment begon het te regenen ), bracht een plastic zak soelaas tegen de koude, maar verder rijden zat er in elk geval niet in. Gelukkig was er aan de parking waar we gestopt waren een Burger King waar we konden wachten op de reparateur, die 2u later eindelijk aankwam – om vast te stellen dat we hiervoor toch echt naar zijn werkplaats zouden moeten rijden. Dus hop, wij de autostrade af, richting Werkstatt, waar hij een houten plank over het gat getimmerd heeft. Vrij primitief dus, maar zo konden we omstreeks 22u (VIJF UUR LATER) eindelijk beginnen aan de resterende 400km richting Münster. Uiteindelijk zouden we om 3u ‘s nachts daar weer aankomen. Nog een uurtje later lag ik uiteindelijk in bed. Brute pech voor mijn Vorlesung de dag erna, om 9u, maar die moest er voor één keer maar eens aan geloven.

Een onverwachts einde aan een enorm gevuld weekend. De indruk die is blijven hangen: Berlijn is een fantastische, indrukwekkende stad, maar ik heb het gevoel dat ik er enkel maar eens ben doorgewandeld. Hopelijk vind ik dus snel, liefst dit semester nog, de tijd om nog eens terug te gaan, dit keer gewapend met meer tijd!

Da-haaaag Berlijn!

Datum vastgelegd op 7 november, maar daarmee is de kous voor Duitsers geenszins af. Een week eerder had ik op een andere WG-party al een voorsmaakje gekregen. Ten eerste zijn zowat alle kotfeestjes hier Motto-Partys, oftewel verkleedfeestjes. Toen was het Motto ‘Gipsy statt Geister’ (als protest tegen de tientallen cliché halloweenfeestjes ), wij gingen voor ‘Zauberer, Fee oder fliegender Besen’, oftewel: sprookjes! Lars en Frank waren eerst maar matig enthousiast, maar uiteindelijk zijn we er toch allen enthousiast voor gegaan. Net als de meeste van onze bezoekers trouwens – enkel voor de erasmussers was dat uiteraard wat moeilijker, maar zelfs daar werd soms moeite gedaan:

Silke als fee (met de pinguïn die ze overal mee naartoe neemt )

Simona als heks

Vrienden van Flo (Simona's lief) in mijn kamer. Roodkapje en de dwerg waren ongetwijfeld het grappigste koppel van de avond .

En omdat ik als medegastheer er natuurlijk ook niet onderuit kon, heb ik me vrijdagavond vlak voor het feestje begon ook nog snel wat bij elkaar gezocht, en tadaaa:

(Wat mijn kamer betreft trouwens: Nadines decoratieve accessoires hebben de hele avond voor hilariteit gezorgd, en iedereen was altijd erg opgelucht te horen dat ik hier niet permanent woon, en dus ook niets te zeggen heb over de inrichting, die zoals al gezegd érg meisjesachtig is. Topattractie waren de lichtgevende sterren op mijn plafond. Elke 10 minuten was er wel iemand die absoluut even de deur dicht en het licht uit moest doen, om nieuw toegekomen gasten mijn plastieken sterrenhemel te tonen. Sommigen hadden ook wel een beetje medelijden met me )

Uniek was ik niet, want er waren dus nog 2 andere roodkapjes (vreemd genoeg ook allebei jongens), maar iedereen was het er roerend over eens dat ik er als winnaar uitkwam. Meer nog: toen ik een paar dagen later met vrienden van Flo en Simona naar de cinema ging, en een meisje me vroeg wie ik was, hadden we niet meteen door dat we elkaar die avond verschillende keren gesproken hadden – we herkenden elkaar helemaal niet meer zonder verkleedkledij .

Een tweede onvoorwaardelijke deel van een WG-party is: eten! En dan niet zomaar wat chips in een kom gooien en misschien een cake bakken of zo, zoals dat in België doorgaans de gewoonte is, maar een heus buffet samenstellen. Uren voor het feestje begon, waren we al in de weer met de voorbereidingen – ‘t is te zeggen: als een echte goede huismoeder delegeerde Simona, en voerden de drie mannen des huizes braaf uit wat opgedragen werd. Maar het resultaat mocht er zijn: pastasalat, kartoffelsalat, brownies, muffins, vegetarische en gewone burgers, saltsiki, ovenvers brood uit de broodmachine die Simona voor haar verjaardag gekregen had (jaha, we hebben hier écht alles), enzovoort.

Het feestje zelf was geweldig geslaagd, en op die ene vriend van Lars die helemaal op het einde op Lars zijn tapijt gekotst heeft, heeft iedereen zich voorbeeldig gedragen, dus de kans is groot dat er voor ik weer naar huis moet nog eentje volgt, hoezee! Ik hoop enkel maar dat het er dan ééntje is

Dus. Die donderdag was er toch een man of 10 komen opdagen, zodat de mensen van de WDR met wat slinkse cameratechnieken de illusie konden opwekken dat het daar elke donderdag uit zijn voegen barst van de gezelligheid. Nochtans was Fabian, één van de erasmuscoördinatoren, er niet echt gerust in: blijkbaar was de aanleiding van de reportage een discussie hier in Duitsland over de vraag of Erasmus überhaupt wel een postieve invloed heeft op de studies. Het aloude cliché dat dit gewoon een gesubsidieerde vakantie is, dus.

En jawel hoor, de interviewster van dienst vond er niet beter op dan aan ons allemaal dezelfde vraag te stellen, camera strak op ons gezicht gericht: “Was ist für Sie das wichtigste, studieren oder Party machen?”. Sja, wat moet een mens daarop antwoorden, op café met een halve liter Weizen in de hand ? Stephanie scoorde alvast weinig punten door er kordaat een einde aan te maken met “was für eine blöde Klischee-Frage ist das?”. Einde interview voor haar. En uiteindelijk deed het er toch niet toe, want zoals dat altijd gaat met den teevee, hebben ze van al dat materiaal helemaal niets gebruikt. Mijn kans op eeuwige regionale roem is dus voorlopig verkeken, want ze hebben enkel een stukje film gebruikt van toen ik er nog niet was .

Desalniettemin: maak kennis met het Erasmusleven in Münster, door de ogen van de WDR! “Das heisst für sie keine Studiengebühren, keine Sprachprüfung, aber 150 Euro Taschengeld im Monat”. Jaha . In de hoofdrollen: Holger uit Estland en Loé uit Frankrijk.

Eén ding moge meteen duidelijk zijn: er zijn veel meer Duitsers dan dat er Belgen zijn, dus ook veel meer volk om naar de voetbal te komen kijken. Gevolg is dat een schamel ploegje als Münster, dat in het Duitse equivalent van 4e klasse speelt, toch een stadion voor 15 000 man heeft staan. Nu lijkt dat de Münsteraner zelf verder weinig te kunnen schelen, want dat is een bende successupporters van jewelste. Met andere woorden: door de band genomen komt er naar het schijnt geen kat opdagen naar de wedstrijden – wat ook bleek tijdens deze match, met een honderdtal die-hards die alle liedjes meejoelden, en 9000 anderen die zich vooral stonden te ergeren aan de miezerregen en het feit dat tegen de rust al bij elk hotdogkraam alle broodjes op waren. Amateurvoetbal in hart en nieren dus.

Soit, één keer per jaar trekt elke Münsteraar zijn joggingbroek aan, zet zijn klak wat hoger op zijn kop, zoekt zich het eerste het beste groene sjaaltje, en trekt richting Preussen Stadion, om die Adlerträger aan te moedigen. Niet omdat voetbal zo leuk zou zijn, maar omdat iedereen nu eenmaal graag met zijn buren lacht. En wijle mee! En omdat je het dan maar meteen goed kan doen, stelden we ons heel moedig op in de Münsterse spionkop, oog in oog met de harde kern van Rot-Weiss. Al blijft 4e klasse natuurlijk 4e klasse, en is een spionkop daar ook maar een gezapige mengelmoes van 12-jarigen-met-een-grote-bek, 72-jarigen-die-het-allemaal-al-eens-meegemaakt-hebben en 22-jarigen-die-het-ook-allemaal-niet-zo-goed-weten. Afin, hetzelfde slag dat we vrijdag al op de kermis konden gadeslaan ter hoogte van de botsauto’s dus.

Al moet gezegd: de security had haar voorzorgen genomen. Telkens één van ons (ons ja!) een corner moest nemen in de buurt van de Essense hooligans, werd die afgescherm door een tweetal paraplu’s, teneinde zware aanslagen met bekertjes en restjes Bratwurst te vermijden. Ik weet niet welke ingenieuze systemen daar doorgaans voor bestaan in het profvoetbal, maar het moet gezegd dat er geen enkele zwaargewonde gevallen is.

En wat belangrijker is: Münster heeft Essen zwaar afgetroefd. 3 tegen 1, zonder problemen. Wat dat verder zou moeten betekenen, weet ik ook niet, maar de eer van mijn tijdelijke Heimat is dan toch verdedigd geweest, en dat is wat telt.

Enkele foto’s! De eerste is na hun derde doelpunt. Wij stonden een paar meter buiten beeld, maar de jongen in het rood is Spanjaard Juan, die bij elke goal door het dolle heen het hek bestormde om mee te juichen . Zo prijkt hij nu, zij het dan in het klein, op de site van de club.

Juan en de Münsterse spionkop

En dit was de Erasmus-supportersdelegatie (met uitzondering van Ivo, die de foto nam):

vlnr: Juan uit Spanje, ik, Przemek uit Polen, Rafael uit Spanje, Florian uit Italië-maar-eigenlijk-is-hij-Duitser, Christoph uit Frankrijk

Dat het niet altijd bittere ernst moet zijn, bewijst het enige taalvaardigheidsvak dat we hier hebben. In België het enige vak waar ik een enorme hekel aan heb, wegens totaal oninteressant en slecht begeleid – reden genoeg om ook hier met flinke tegenzin aan het vak “Rederethorik” te beginnen. Maar wat een pret, wat een lol! Werd de eerste les nog vooral gevuld door het kennismakingsspelletje “stel de persoon naast jou voor”, de tweede les zat stampvol activiteiten waarvan het nut niet altijd duidelijk was, maar die je in elk geval even doen vergeten dat je aan een serieuze universiteit studeert:

Begonnen werd met een “Energizer”, om “los te komen”. Die Energizer bleek volgende chiroklassieker te zijn: iedereen op een stoel in een kring, één iemand in het midden, en die moet dan roepen wie er van plaats moet wisselen (bv. “Alle mit schwarzen Hosen müssen Plätze wechseln”). Wie geen plaats vond, moest in het midden gaan staan. Hihi hoho!

Daarna  was het tijd voor blind communiceren, met het spelletje “Tangram”: twee personen staan rug tegen rug; de ene heeft een tekening van een figuur, de andere moet aan de hand van aanwijzingen proberen die figuur te maken met wat houten driehoekjes en vierkantjes. Meteen het moment voor Olivia en ik om ons efficiënt Duits communicatievermogen eens te testen – en het is nog gelukt ook! Zij het dan aan het tergend traag tempo, waardoor onze groep alsnog laatst eindigde. Want ah ja, geen spelletje zonder dat er ook punten geteld worden.

Vervolgens: lichaamstaal – het eerste dat iet of wat met Rederethorik te maken had. Maar het moest leutig blijven, dus: in een kringetje hebben we vijf minuten met onze voeten op de grond staan stampen, waarna we, heus waar, moesten proberen onze buur uit evenwicht te brengen.

De les was toen al in de helft, dus dacht ik dat de juf toen haar fluitje zou bovenhalen en ons allemaal op een lekstok zou trakteren, maar niks daarvan, meteen naar de volgende opdracht: oogcontact leggen. Met twee moesten we voor de groep staan, en één zin (ieder de helft) declameren, daarbij het publiek indringend aankijkend. Mijn buur, zo wist ik ondertussen al, is een stevige Schalke-fan, wat resulteerde in volgend retorisch pareltje: (Hij:)”Die wunderschöne Mannschaft FC Schalke 04…”(Ik:)”…wird heute Abend sensationell hochgewinnen gegen Paris Saint Germain”. Voetbalfans, knoop er maar eens een touw aan vast. Maar we oogsten wél luid gelach en applaus, nou!

Maar uiteindelijk moest er zowaar ook serieus gewerkt worden! Als voorbereiding op volgende week, als we onze eerste korte voordracht moeten houden, kregen we nu een paar minuten om wat na te denken over het thema: “Die größte Erfindung der Menschheit” – nét dezelfde opdracht die we 2 jaar geleden in onze allereerste week Duitse Taalvaardigheid kregen. Met andere woorden: het ziet er sterk naar uit dat dit vak wekelijks garant zal staan voor 2 uurtjes ongedwongen leute.

(Het meest hilarische van de dag kwam overigens pas de dag erna, toen de docent van ons Literaturvak in alle ernst meedeelde dat de deadline voor onze paper “irgendwo innerhalb von den nächsten 3 Jahren” was, omdat hij zo lang nog aan de universiteit zou lesgeven. Knettergek, die Duitsers!)